Einde aan de tijd
Door Redactie Op 13 nov, 2016 Om 10:22 PM | Gecategoriseerd als Dat wat werkelijk is, Het Zelf(de), Tijd-ruimtelijke, Wan-hoop, Woorden | Met 0 Comments

Dat heet tijd – dat bewegen van’ dat wat is’ naar wat’ zou beho­ren te zijn’. Aan dat soort tijd komt, maar dan ook volledig , een eind, wanneer er uitsluitend sprake is van ‘dat wat is’-en dus van een non-verbale vereenzelviging met dat ‘wat is’. Tijd heeft door de eeuwen heen het centrum gecreeerd dat het  ‘ik’  is. Tijd is niet alleen het verleden als gehechtheid, hoop, vervulling, het evoluerende proces van het denken dat steeds verfijnder wordt, maar ook het centrum waar omheen al onze aktiviteiten plaatsvinden, het  ‘ik’  het mijn en het dijn, wij en zij, in alle opzichten, politiek gods­dienstig econo­misch en noem maar op. Dus het  ‘ik’  is de conclusie van tijd en het kan aan zichzelf toevoegen of van zichzelf afnemen, maar altijd is er dit centrum dat de essentie van tijd is.

eindetijd

Waarheid en werkelijkheid, H.8,blz 124, r.14